<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom">
<channel>
	<atom:link href="https://www.fsspx-fsipd.lv/knigi/bible-chslav-1757/biblerss/biblechslav/17/10/rss?format=raw" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<image>
	  <url>https://www.fsspx-fsipd.lv/media/com_zefaniabible/images/bible_100.jpg</url>
	  <title>Библия на церковнославянском (1757)</title>
	  <link>https://www.fsspx-fsipd.lv/knigi/bible-chslav-1757/standard/biblechslav/17-tobiæ/10-chapter?ord=040726</link>
	</image>
	<title>Библия на церковнославянском (1757)</title>
	<link>https://www.fsspx-fsipd.lv/knigi/bible-chslav-1757/standard/biblechslav/17-tobiæ/10-chapter?ord=040726</link>
	<generator>Zefania Bible</generator>
	<language>lv-lv</language>
	<copyright>Pro Hereditate Catholica</copyright>
	<description>Tobiæ chapter 10</description>
	<item>
		<title>Tobiæ chapter 10</title>
		<link>https://www.fsspx-fsipd.lv/knigi/bible-chslav-1757/standard/biblechslav/17-tobiæ/10-chapter?ord=040726</link>
		<guid>https://www.fsspx-fsipd.lv/knigi/bible-chslav-1757/standard/biblechslav/17-tobiæ/10-chapter?ord=040726</guid>
		<pubDate>Tue, 07 Apr 2026 01:51:33 +0300</pubDate>
		<description>
				И Товит отец его сочисляше кийждо день: и егда исполнишася дние пути, и не прихождаху,
				рече Товит: еда како посрамлени суть? Или негли умре Гаваил, и никтоже ему дает сребра?
				И скорбяше зело.
				Рече же ему жена его: погибе отрочищь, понеже умедли. И нача плакастися его и рече:
				несть попечения мне, чадо, понеже лишихся тя света очию моею.
				Товит же глаголет ей: молчи, не печалися, здрав есть.
				И рече ему молчи, не прельщай мене, погибе отрочищь мой. И исхождаше на всяк день на путь вне, имже отиде: и во дни хлеба не ядяше, в нощех же не преставаше плачущися Товии сына своего, донележе скончашася четыренадесять дние брака, в няже закля Рагуил пребыти ему тамо. Рече же Товиа Рагуилу: отпусти мя, зане отец мой и мати моя не ктому надеются видети мя.
				Рече же ему тесть его: пребуди у мене, и Аз послю ко отцу твоему, и возвестят ему, яже о тебе.
				И Товиа рече: ни, но отпусти мя ко отцу моему.
				Востав же Рагуил, даде ему Сарру жену его и пол имений, рабы и скоты и сребро,
				и благословив я отпусти, глаголя: да благопоспешит вам, чада, Бог Небесе прежде неже умрети ми.
				И рече дщери своей: чти свекров твоих, тии ныне родителие твои суть, да слышу о тебе слух добр. И облобыза ю. И Една рече ко Товии: брате возлюбленне, да возвратит тя Господь Небесе и да даст ми видети твоя чада от Сарры дщере моея, да возвеселюся пред Господем: и се, вдаю тебе дщерь мою в залог, и да не опечаляеши ея.
				По сих отиде Товиа благословя Бога, яко благопоспеши путь его: и благословяше Рагуила и Едну жену его, и идяше, дондеже приближитися им к Ниневии.
		</description>
	</item>
</channel>
</rss>